eTicket to elektroniczny bilet na transport publiczny. W żargonie branżowym mówi się zresztą o „uprawnieniu do przejazdu” zamiast o „bilecie” czy „kartce”. 

e-bilet jest zapisywany na chipie, który można zapisywać i odczytywać za pomocą standardowej technologii radiowej. Dzięki temu e-bilet może być zapisany na bardzo różnych nośnikach: smartfonie, karcie plastikowej, a nawet w urządzeniach noszonych, takich jak na przykład smartwatche. Na chipie bilet jest zapisany jako zestaw danych i zaszyfrowany, dzięki czemu nie można go sfałszować. Aby zweryfikować autentyczność takiego (((e-biletu, zespoły kontrolne w autobusach i pociągach korzystają z elektronicznych czytników, które sprawdzają (((e-bilet i natychmiast wskazują, czy jest on ważny.

W przypadku biletów mobilnych, które pasażerowie kupują za pośrednictwem aplikacji przewoźnika, (((e-bilet jest wyświetlany na ekranie w postaci kodu kreskowego 2D. Dzięki naszej rozbudowie Motics o technologię NFC kod kreskowy nie jest już w ogóle potrzebny: urządzenie kontrolne rozpoznaje bilet bezpośrednio na smartfonie za pomocą technologii komunikacji bliskiego zasięgu (NFC). Całkowicie bez wyświetlania czy skanowania. Technologia bezprzewodowa działa niezależnie od sieci komórkowej, dzięki czemu można z niej korzystać również w regionach o ograniczonym zasięgu sieci. Bilet mobilny można zatem zweryfikować tak samo jak kartę chipową.

Infrastruktura techniczna biletów (((eTicket

(((eTicket jest generowany w systemie zaplecza, zabezpieczony infrastrukturą bezpieczeństwa IT, wydawany za pośrednictwem systemów sprzedaży, zapisywany na nośniku użytkownika i sprawdzany przez systemy kontrolne.
Aby system ten działał w całych Niemczech, istniejemy my oraz nasz standard elektronicznego zarządzania opłatami za przejazdy (EFM): aplikacja podstawowa VDV (VDV-KA) lub jej następca (((etiCORE).
Aplikacja VDV-KA stanowi instrukcję budowy systemów EFM. Ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa transportowe, związki komunikacyjne, a także oczywiście producenci komponentów systemów biletowych (muszą) przestrzegać tej instrukcji, wszystkie lokalnie tworzone systemy są w stanie komunikować się między sobą i w ten sposób łączyć się w sieć. Nazywa się to interoperacyjnością. 

Chociaż z technicznego punktu widzenia jest to możliwe już od początku XXI wieku, interoperacyjność ta jest faktycznie realizowana dopiero od momentu wprowadzenia biletu Deutschland-Ticket: bilet zakupiony w Bremie jest akceptowany w Passau tak samo jak we Frankfurcie. I to niezależnie od tego, czy jest zapisany na karcie chipowej, czy w smartfonie, oraz niezależnie od tego, czy pasażer zamówił bilet w centrum obsługi klienta tramwajów w Bremie, czy też kupił go za pośrednictwem aplikacji DB Navigator.